कविता : इच्छा

मनोज लम्साल असीमित भोक जगाएर कर्मकोसपनालाई म ब्युझाँउन सकूँकाँडाहरू हटाएर पथको दिव्य मार्ग म बनाउन सकूँविचलन मनमा कहीँकतै नआओस् चट्टानसरी अडिग बन्न म सकूँ तिर्खाएका काकाकुल मनहरूलाई पानी बनेर मेटाउन सकूँ ।हारेर मुर्झाएका फूलहरूमा लाली बनेर झर्न म सकूँअभावले पिल्सिएका ओठहरूलाई  आशा बनी हरदम हँसाउन सकूँ अँध्यारोको कहरमा बाटो भुल्नेहरूलाईप्रकाश बनी बाटो देखाउन सकूँअन्यायको जाँतोमा पिसिएकाहरूलाई न्यायरूपी डोरी बनी बाध्न म  सकूँ आफूभित्रका हरेक क

from रातोपाटी http://bit.ly/2M4e8WN