कविता : निर्दयी आत्माहरू

–प्रिती अर्यालअपूर्णताले भरिएको यो जीवनमातिम्रो पाठेघरलेनिपूर्णता कहिल्यै पाउने छैन मेरो प्राण भन्दै मनभित्र मातृत्वकोसुगन्ध मुस्कुराउँदैपाठेघरको आँगनभरी लुकामारी खेल्थ्यौँखेल्थ्यौँ कैयौँ खेलहरूम अनुभूत गर्थें घामसँगै, जुनसँगैतिमी मुस्कुराएकोतिमी उदाएको...तर आज  सट्टामा तिम्रो चेतनाले मलाइ पटक पटक पछारिह्यो लछारिह्योझम्टी झम्टी आएर आगोका लप्का सल्काएर पाठेघरमा यातनाका भुमरीमा मिल्काइरहेछौँ घरिघरी कर्तव्यले थिचेपछिबि

from रातोपाटी https://ift.tt/2BbLwa0